දයාබර පතොක් ගස ,

වැසි නොමැති  ඉඩෝරෙක

සැඩ හිරුරැස් පහර ලද 

ඉරි තැලුණ මිදුල මැද

සුන්දරම මලක් පිබිදුවේ කොහොමද 

තියුණු කටු තිබුණත්

ඔබට ඇත්තේ මෘදුම ඇතුලක් 

අඟුරු වුණ බිමකත් 

පෙනේ මදහස නඟන අයුරක්

ජීවිතේ කතරක් 

මැදින් ඇති රළු බොරලු පාරක්

පූදන්න එහි මලින් පොකුරක් 

වෙන්න ආසයි පතොක් පඳුරක්

රූපයක් වී.......හිඳිනු මැන

මගේ තෙලිතුඩු අගේ දැවටුණු
රූපයම වීලා හිඳිනු මැන
දෙනෙත් අග වේදනා ගෙනදී
නෙත් මානයට නම් නොඑනු මැන

ඈත නුබ ගැබ නීල තරුවක 
වෙසින් හිඳ සිනහා නගනු මැන
ගිඟුම් හඬ දී කඩා වැටෙනා
තරකාවක් නම් නොවනු මැන

උදා තුරුපත් මතින් ගලනා
සියොත් ගීයක් වෙලා ඉනු මැන
තලා හද මල මිලින කරනා
විරහ ගීයක පද නොවනු මැන

තණ පතක් අග දිලෙන පිණිවන්
මගේ හසරැල් නොහඳුනණු මැන
දැවෙන හිරු රැස් උරා මිහිමත
මිලින වන්නට ඉඩ හරිනු මැන

නිහඬ සිතුවිල්ලක්

අතුල හිරු රැල්ල ක
නැඟුණු හසරැල්ල ක
රැඳුණු නෙත් බැල්ම ක
නැගෙන සිතුවිල්ල ක

නිහඬවම සිටියත් ඉකිගසන විට මා සිත
තද කරන් සිටියත්  දොරඟුලු අරියි හදවත
ගෙනෙයි පෙර දවසක ලැබුණු  පැතුමක් මා වෙත
නොහැක ගැලවෙන්න ට වෙලෙමි සිතුවිලි සුළඟ ක

කවුරුන්ද නොදැන ම බැඳුණු  වග එක් හදකට
දනිමි මම හොඳටම එ හද  මා නොහැඳිණි බව
කිසිත් කම් නැත එය කිමද ඒ වග හැඳිණුව
ගියත් යළි නාවද දුකක් නැත හද තුටු සිනා මිස

නොදුටුවත් ඒ රුව නෙත් නැමැති හීසර
හදවතේ පින්සල නඟා ඇත සිතුවමකට
දකිමි ඒ සිතුවම එබෙන විට හද ඇතුළට
පතමි ඒ රුව වෙත සිනා මිස කඳුළක් නොවන්නට

නෙළා ගත් පසු මල නැතේ ඒ හැඩ ලස්සන
ගසේ පිපිලා මල සුවඳ දෙනයුර බලමි නෙත් හැර.......

මනු ගුණ අපෙ වනන්තරේ

නෙත රසදුනැති ඉදුනිල් සිදු රැළින් වට

දසතම පතළ පෙරදිග මුතු ඇටය පිට

මනු ගුණ කියන්නට ඇරයුම් ලද කලට 

කෙලෙසින් උවම් දෙන් දැයි අරුමයකි මට

සෙනෙහෙන් බරව හදවත දොර පලුව හැර

හද නැගි සිනා නෙතගින් නිති පහළ කර

බව දුක නසාලන්නට නිති දැරුව වෙර 

පෙර මෙහි සැබෑ මිනිසුන් විසුවෝය වර

මව්පිය සොයුරු නෑදෑ ගුරු මිතුරු තම

මහගුම සම්පතැයි සලකා රකිති හැම 

නොතිබිණි ඉඩක් මිළ මුදලට එදා මෙම 

රන් බිම දනෝ ඇදහූයේ මිනිස්කම

සතවෙත සොයුරු පෙම රදවා සිත මත්තේ

මිනිසුන් වෙසුණි නොකිළිටි දෑතක් ඇත්තේ

සාමය දහම රැජයූ හැටි ලක මත්තේ  

පොතකට පමණි දැන් සීමා වී ඇත්තේ 

දිවි රග මඩල මත වෙස් රූ පැළදගෙන 

පෙර වූ සරල දිවි මාවත අහුරගෙන 

දින දින මිනිස්කම වෙත සොහොනක් බදින 

නොමිනිස් කැළක් වෙති ලක්වැසි නම රැගෙන 

ඉසුරින් පිරි අතට දෑතම දිගු කරනා 

වැහැරුණු දෙයත් පා දුහුවිලි ලෙස සිතනා

මුවගින් සිනාසී හද දොරගුලු වසනා ඇවිදින මළකදන් අද ලක් බිම  වෙසෙනා 

නසමින් සතුන් දිවි ,සිද තුරුපතර වනේ 

කිමදැයි මව් රටට ඔබ මේ කරන විනේ 

නොඇසෙන විලස මහිලාවන් අසන පැනේ

අද ,ගොලු ,බිහිරි ලෙස හැසිරෙන අයුරු පෙනේ 

දැක දැක අකටයුතුකම් අද ලෙස ඉන්න 

මිනිසුනි මදක් ඔබ සිත මෙහි යොදවන්න

වියළුණ හද ට ඔබෙ උණු රුධිරය ගන්න 

නැතිනම් රටක් නැතිවෙයි අපහට ඉන්න